آن نه عشق است که بتوان برغمخوارش برد

یا توان طبل‌زنان بر سر بازارش برد

عشق می‌خواهم از آن‌سان که رهایی باشد

هم از آن عشق که منصور، سر دارش برد

عاشقی باش که گویند به دریا زد و رفت

نه که گویند خسی بود که جوبارش برد

دلت ایثار کن آن‌سان که حقی با حقدار

نه که کالاش کنی، گویی طرارش برد

شوکتی بود در این شیوه شیرین روزی

عشق بازاری ما رونق بازارش برد

عشق یعنی قلم از تیشه و دفتر از سنگ

که به عمری نتوان دست در آثارش برد

مرد میدانی اگر باشد از این جوهر ناب

کاری از پیش رود کارستان ک «آرش» برد

سه سال است که روز ۱۰ اردی بهشت را به نام ملی خلیج فارس گذاشته ایم. ۳ سال جشن برای نامی به قدمت یک تاریخ و تمدن چند هزار ساله! در نوع خود جالب.

و امسال در این روز در مقابل سفارت کشور امارات تجمع کردیم تا نسبت به نام جعلی خلیج عربی که بر این پهنه بیکران نیلی گذاشته اند اعتراض کرده و بگوییم که این نام برای کشور کوچک و ۳۰ ساله آنان بسیار بزرگ است و برای پوشیدن این لباس فاخر قامتی به بلندای تاریخ می خواهد که شما ندارید و نخواهید داشت و تنها و تنها ایران ما لیاقت این نام پر شکوه را دارد.

خلیج نشینان -با صرف هزینه های گزاف- یک بار در قامت موسسه نشنال جئوگرافی خود را نشان می دهند و یک بار هم با گوگل. و این در حالی است که خود نیز می دانند که حقیقت و واقعیت چیز دیگری است.

دولت مردان ما نیز در راستای پاسداری از نام خلیج فارس -با درخواست دولت ایران- با حضور چندین باره خود در نشست های کشورهای حاشیه خلیج فارس و نشستن در زیر نام جعلی خلیج عربی کمک بزرگی به این نام می کنند.

شایسته است نام خلیج فارس را به عنوان میراث معنوی ایران مان در یونسکو - با وجود بودن این نام در همه اسناد بین المللی-  ثبت نموده تا دین خود را به وطن ادا نماییم. پیش از آنکه خلیج فارس به سرنوشت جشن نوروز مان گرفتار شود.

...

قطره قطره خون خویش را خواهم داد تا قطره قطره تو در خروش باد.

تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

از مادری مهربان و پاک در خانواده ای ساده و صمیمی و در اتاقی که پنجره اش رو به شرق باز می شد به دنیا آمد. سال هاست که می گذرد و پنجره قلبش رو به شرق است و باز.

دوش تمام ماشین ها در شهر برای تولدش بوق زدند حتا آن موقع که نه ترافیک بود و نه مسافری منتظر رسیدن تاکسی تا با بوق راننده تاکسی متوجه شود. در خوابگاه هم بوق کامیون ها و تریلرها خواب را از ما با بوق های ممتدشان بردند... چه می شود کرد سالی یک بار است.

مهراب خان صفری بیست و چهارمین لبخند سبزت به زندگی مبارک. سبز باشی و همیشه

سرپرست احتمالی وزارت کشور در دو برداشت:

سخن گفت از استاد بی نظیر و بی بدیل سخن حضرت سعدی در حد و توان این کمترین نیست، لذا برای این روز متنی از استاد دکتر ميرجلال‌الدين كزازي درباره سعدی اورده شده است:

"سعدي يكي از چند سخنور بزرگ ايران و يكي از آن چند سالار سترگ سخن است كه همواره بر ستيغ مي‌روند. سعدي از سخنوراني بوده‌ كه در روندها و چگونگي‌ها زمينه‌هاي ادب پارسي كاركرده و اثري پايداري و ماندگار داشته‌است. اما آنچه سعدي را چونان يكي از چند استاد بي‌گفت‌وگوي سخن پارسي از ديگر همتايان نامدار وي جدا مي‌كند ديدي است كه ما تنها در آفريده‌هاي ادبي وي مي‌يابيم و مي‌شناسيم. آن ويژگي نيز همه‌سويگي و هم رويه‌گي سخن نقدي است.
استادان ديگر هر كدام در قلمرويي از ادب فارسي نامي بلند برآورده‌اند و شاهكارهايي بي‌همتا آفريده‌اند. سعدي نه تنها غزل‌سرايي است بزرگ بلكه غزل‌هاي او در درازناي روزگاران همواره دهان به دهان مي‌گشته است.
از سوي ديگر در ادب‌آموختاري و اندرزي نيز شاهكاري بزرگ پديد آورده است كه بوستان يا همان «سعدي‌نامه» اوست. از ديدي ديگر سعدي با نگارش گلستان شاهكار بي‌مانندي ديگر را در سخن پارسي آفريده است و روندي نو‌آيين را در تاريخ اين سخن آغاز نهاده است. بسيار كسان پس از سعدي كوشيده‌اند كه در نگارش بر شيوه او بروند.
اگر سعدي در بوستان جهاني آرماني را باز مي‌نمايد، سخن از آن‌چه مي‌بايد بود مي‌گويد و آيين شهر خويش را در اين در پيوسته باز مي‌نمايد؛ در گلستان با نگاهي واقع‌گرايانه به جهان پيرامون خود مي‌نگرد و در آن از آن‌چه هست سخن مي‌گويد. از ديدي ديگر چامه‌هاي سعدي نيز در سختي به گونه‌اي است كه سخنوران ديگر نيز از آن بهره‌ برده‌اند و تا آن اندازه در دل ايرانيان افتاده كه به زبان‌زد(ضرب‌المثل) دگرگون شده است.
يكي ديگر از ويژگي‌هاي بنيادين سعدي كه از او سخنوري كمابيش يگانه ساخته است، زبان و شيوه سخنوري اوست. از اين روي سعدي را با فردوسي بزرگ مي‌توانيم سنجيد. اين دو استاد بزرگ توانستند به زبان ناب و سرشتين پارسي راه ببرند و دست بيابند.

سروده‌هاي اين‌دو ساده و بي‌پيرايه مي‌نمايد. شما ده‌ها بيت از سعدي يا فرودسي را مي‌خوانيد بي‌آن‌كه به زيورها و ترفندهاي ادبي آراسته شده باشند. اين سادگي به هيچ روي نشانه خامي، سستي و فرمايگي اين سروده‌ها نيست، درست به وارونگي اين بيت‌ها از هنري‌ترين بيت‌ها در ادب فارسي‌اند.اين بيت‌ها آن‌چنان كارساز افتاده‌‌اند و آشناي ايرانيان شده‌اند كه به زبان‌زد دگرگون گرديده‌اند و در زبان‌ها جاري شده‌اند.
شيوه سعدي را در سخن‌وري شيوه «دشوار آسان» مي‌توانيم ناميد زيرا در برون آسان است اما گاه سرودن بسيار دشوار است. "

بگذار تا مقابل روی تو بگذریمشوقست در جدایی و جورست در نظرروی ار به روی ما نکنی حکم از آن توستما را سریست با تو که گر خلق روزگارگفتی ز خاک بیشترند اهل عشق منما با توایم و با تو نه​ایم اینت بلعجبنه بوی مهر می​شنویم از تو ای عجباز دشمنان برند شکایت به دوستانما خود نمی​رویم دوان در قفای کسسعدی تو کیستی که در این حلقه کمند

دزدیده در شمایل خوب تو بنگریمهم جور به که طاقت شوقت نیاوریمبازآ که روی در قدمانت بگستریمدشمن شوند و سر برود هم بر آن سریماز خاک بیشتر نه که از خاک کمتریمدر حلقه​ایم با تو و چون حلقه بر دریمنه روی آن که مهر دگر کس بپروریمچون دوست دشمنست شکایت کجا بریمآن می​برد که ما به کمند وی اندریمچندان فتاده​اند که ما صید لاغریم