جهان امروز بیش از هر چیزی تشنه و نیازمند صلح است تا در سایه آن بتواند به دهکده ای تبدیل شود که برای همه ساکنانش فارغ از نژاد و رنگ جای کافی داشته باشد.
سال هاست که جهان و جهانیان در این آرزو به سر می برند و نزدیک است به آرزویی محال برای شان تبدیل شود.
عکس فوق چهره اشک آلود پیرزن کشمیری است که سال هاست طعم تلخ جنگی سخت برای شان ماندگار شده است و دستان پینه بسته و چهره چروک شده اش گویای پیکاری است جانفرسا با این خانمان سوز که گویا پایانی بر آن نیست.

 

سال گذشته در خبرها آمد که دولت تاجیکستان در حال تهیه و ارسال طرحی است که بر اساس آن یونسکو سال 2008 را به نام سال رودکی نام گذاری نماید. به همین منظور رئیس جمهور تاجیکستان دستور داد تا گروهی 15 نفره هر چه سریع تر طرح مورد نظر را آماده نمایند. و امروز خبر رسید که تلاش شان به نتیجه رسید و از سوی یونسکو سال 2008 به نام رودکی نام گذاری شد، تا زخمی دیگر بر پیکر خسته و زخمی فرهنگ ایران زمین وارد شود. ما نشسته که نه مرده ایم و دیگران مولانا را بردند، نوروز را، هزار و یک شب را،ادعای خلیج فارس دارند و ابو علی سینا، تلاش برای گرفتن ابو سعید آغاز کرده و روزی به فردوسی و حافظ و ... خواهند رسید.
اما ما چه کرده ایم؟ مدیریت فرهنگی کشور برای حفاظت از فرهنگ والای ایرانی کدام طرح را تدوین نموده و یا اندیشه تدوین آن در دراز مدت را دارد؟ مگر رئیس جمهور محترم و وزیر فرهنگ  ایرانی نیستند که این گونه سکوت کرده اند؟ ما چرا باید شاهد  بزرگداشت مفاخر کشورمان از سوی دیگر کشورها باشیم؟ چرا بعضی کشورها برای تمدن و فرهنگ نداشته شان از فرهنگ ایرانی سوء استفاده می نمایند و ما سکوت می کنیم؟ نه تنها سکوت که توجیهی نیز بر این غارت نهاده و آن را در راستای گسترش فرهنگ ایرانی قلمداد می کنیم؟ آینده نگری مان کجا رفته، و متولیان فرهنگ به این توجه داشته اند که با وجود تبلیغات گسترده آیا در آینده نامی از فرهنگ ایرانی باقی خواهد ماند؟ ...
ما آسوده خفته ایم و دیگران در کتاب های درسی شان می نویسند که ایران جزیی از امپراطوری ما بوده است و چند سالی بیش نیست که استقلال یافته ولی با وجود این استقلال هنوز هم از لحاظ فرهنگی وابسته است. و کودکان باور خواهند کرد و کودکان رشد خواهند کرد و کودکان بزرگ خواهند شد.