سردی زمستان در این استان جنوبی نیز بیداد می کند و گاهی اخباری از گوشه و کنار بر این سرمای دی سخت می افزاید. امروز از آن روزها بود. "دکتر سید جعفر شهیدی استاد زبان و ادبيات فارسي و پژوهشگر تاريخ در گذشت." 

از آثار وی٬ نخستین بار با ترجمه نهج البلاغه آشنا شدم. ترجمه ای روان با نثری زیبا و ادبی و امروز - سه ساعت پیش-نیز نسخه الکترونیکی تفسیر مثنوی وی را ورق زدم.

فاصله اندک آخرین تورق و شنیدم این خبر افسوس رفتنش را بیشتر می کند.

روحش شاد.

"یكى از بهترین و حیات بخش‏ترین سرمایه‏هایى كه در تاریخ تشیع وجود دارد، شهادت است.

در فرهنگ ما شهادت، مرگى نیست كه دشمن ما بر مجاهد تحمیل كند. شهادت مرگ دلخواهى است كه مجاهد با همه آگاهى و همه منطق و شعور و بیدارى و بینایى خویش، خود انتخاب مى‏كند!... شهادت، در یك كلمه - بر خلاف تاریخ‏هاى دیگر كه حادثه‏اى است و درگیرى است و مرگ تحمیل شده بر قهرمان است و تراژدى است - در فرهنگ ما، یك درجه است، وسیله نیست؛ خود هدف است، اصالت است؛ خود یك تكامل، یك علو است؛ خود یك مسئولیت بزرگ است؛ خود یك راه نیم ‏بُر به طرف صعود به قله معراج بشریت است و یك فرهنگ است.